Psikologia Sonila Jaupbashi: Matura që nuk kishte nevojë të impresiononte askënd!

Nga Sonila Jaupbashi

Mendimet e një psikologeje pas një mbrëmjeje që më riktheu besimin te rinia.

Mbrëmë pata privilegjin të shoqëroja nga larg maturantët e shkollës "Nikolla Kopernik" në natën e tyre të maturës.

Pas ditësh të tëra ku rrjetet sociale u mbushën me makina luksoze, parada veshjesh, fishekzjarre dhe gara të heshtura se kush do të dukej më i pasur, kjo mbrëmje ishte një frymëmarrje.

Nuk kishte Lamborghini.

Nuk kishte qilima të kuq.

Nuk kishte fotografë që drejtonin çdo buzëqeshje.

Nuk kishte vajza të transformuara aq shumë nga grimi, sa mezi njiheshin.

Nuk kishte djem që kërkonin të tregonin statusin përmes një makine.

Kishte vetëm një grup të rinjsh.

Të veshur me lino.

Me buzëqeshje të çliruara.

Me flokë që i lëvizte era e detit.

Me këmbët në rërë.

Me sytë drejt njëri-tjetrit, jo drejt kamerës.

Ata nuk kishin zgjedhur të impresiononin botën.

Kishin zgjedhur të jetonin momentin.

Në vend të muzikës që mbulon çdo bisedë, dëgjoheshin të qeshurat.

Në vend të garës për fotografitë më perfekte, shihje përqafime.

Flisnin për tre vitet që kishin kaluar bashkë.

Për ekskursionet.

Për provimet.

Për mësuesit.

Për gabimet.

Për ëndrrat.

Edhe për ato që nuk u realizuan.

Dhe pikërisht aty ku mungonte luksi, ishte e pranishme ajo që sot mungon më shumë: autenticiteti.

Si psikologe, e di se kujtimet që mbeten nuk lidhen me çmimin e fustanit apo markën e makinës.

Ato lidhen me emocionin.

Me ndjesinë se ke qenë i pranuar.

Se ke qeshur me zemër.

Se dikush do ta kujtojë atë natë edhe pas shumë vitesh.

Matura nuk duhet të jetë një konkurs pasurie.

Nuk duhet të jetë një garë që i detyron prindërit të hyjnë në borxhe.

Nuk duhet të jetë një skenë ku të rinjtë ndihen të vlefshëm vetëm nëse duken më shumë se të tjerët.

Ajo duhet të jetë ajo që pashë mbrëmë.

Një festë e miqësisë.

Një përshëndetje e bukur me adoleshencën.

Një falënderim për mësuesit.

Një premtim për të ardhmen.

Spontane.

Në vend të shfaqjes së luksit, kishte një zjarr pranë detit, ku secili rrëfente historinë e vet.

Jam e bindur se do të mbahet mend si një nga maturat më njerëzore.

Sepse, në fund të fundit, nuk janë dritat ato që ndriçojnë një natë.

Janë njerëzit.

Dhe mbrëmë, buzë detit, maturantët e "Nikolla Kopernik" na kujtuan një të vërtetë që e harrojmë shpesh:

Eleganca nuk matet me atë që vesh.

Matet me mënyrën si zgjedh të jetosh një moment.

© Portali Shkollor- Të gjitha të drejtat e rezervuara. Ndalohet kopjimi pa lejen tonë.