Pesha e heshtur mbi supet e një mësuesi

Shkrimi i mësuesit Xhevahir Shaqiri sjell një reflektim të ndjerë mbi barrën e padukshme që mbajnë mësuesit çdo ditë. Mes sfidave në klasë, plagëve që nxënësit sjellin nga jeta dhe pritshmërive të shoqërisë, mësuesi mbetet mbështetje, udhërrëfyes dhe shpresë për çdo fëmijë.

Nga Xhevahir Shaqiri

Të jesh mësues nuk ka qenë kurrë e lehtë. Shumë njerëz mendojnë se puna jonë është e thjeshtë: hyn në klasë, zhvillon mësimin, jep një test dhe shkon në shtëpi. Por pas tabelave të zeza dhe librave shkollorë fshihet një peshë që askush nuk e sheh — barrë që e mbajmë në heshtje çdo ditë.

Si mësues, detyra jonë e parë është të ushqejmë mendjen. Ne u mësojmë fëmijëve të lexojnë, të shkruajnë, të zgjidhin probleme dhe të mendojnë në mënyrë kritike. Kalojmë orë të tëra duke përgatitur plane mësimore dhe aktivitete krijuese, duke kërkuar vazhdimisht mënyra që çdo nxënës të kuptojë. Na thyhet zemra kur një nxënës mbetet pas. Kur e shpjegon një koncept herë pas here dhe ai sërish nuk arrin ta kuptojë, ndjen një përgjegjësi të rëndë — sikur vështirësia e tij të ishte dështimi yt personal.

Por përtej sfidave akademike, ekziston një barrë edhe më e rëndë: zemrat dhe sjelljet e nxënësve tanë.

Shumë fëmijë hyjnë në klasë duke mbartur plagë nga shtëpia — zemërim, lodhje apo dhimbje të thella të pashëruara.

Disa bërtasin, disa sfidojnë autoritetin dhe disa i shtyjnë qëllimisht kufijtë. Me çdo akt mungese respekti, nuk hollohet vetëm durimi ynë — por edhe shpirti dhe vetëbesimi ynë.

Në ato momente, e gjejmë veten duke pyetur:

“Jam ende mësues, apo jam bërë prind?”

“Pse jam unë i vetmi që përpiqem të kuptoj?”

Ti i mban lotët kur një fëmijë të flet me aq hidhërim. Gëlltit dhimbjen e mungesës së respektit dhe, në heshtje, lutesh pranë tavolinës tënde: “Zot, të lutem më jep më shumë durim.” Ajo që dhemb më shumë është se, kur një fëmijë sillet keq, bota nxiton të fajësojë mësuesin.

“Ti nuk i disiplinove mjaftueshëm.”

“Humbet kontrollin e klasës.”

Ajo që nuk shohin është se brenda atyre katër mureve, ti je mësues, këshilltar, ndërmjetës, infermier dhe, ndonjëherë — i vetmi “person i sigurt” që ka një fëmijë i thyer.

Ne nuk e zgjodhëm këtë rrugë sepse ishte e lehtë. E zgjodhëm sepse i duam këta fëmijë dhe besojmë në fuqinë e arsimit. Por shpresojmë që ndonjëherë, dikush të shohë lodhjen pas buzëqeshjeve tona, lotët që derdhim në vetmi dhe zemrat e rënda që i marrim me vete çdo mbrëmje në shtëpi.

Mësuesit nuk janë thjesht transmetues të mësimeve.

Ne mbajmë barrët e fëmijëve që nuk i kemi lindur,

por që kemi mësuar t’i duam si të ishin tanët.

Pavarësisht lodhjes, dhimbjes dhe lotëve — ne do të paraqitemi sërish nesër. Sepse gjithmonë ka një fëmijë që ka nevojë për mirëkuptim dhe një ëndërr që duhet mbajtur gjallë.

Respekt për TË GJITHË mësuesit në mbarë botën…..

— Life’s Real Talk