“Kam emrin mësues” – Poezia e Teuta Bilçarit për misionin dhe përkushtimin e mësuesit

Kam emrin mësues

Kur shtatori hap portat e shkollës,

mëngjesi derdh këngën në oborr,

një vit i ri zgjon dritat e klasës

dhe e nesërmja troket në çdo portë.

Në sytë e fëmijëve fle një botë,

me rrugë që ende s’kanë marrë emër,

mësuesi ndez dritën e parë

aty ku një ëndërr kërkon të bëhet zemër.

I kërkohet të ecë përpara kohës,

të hapë dritare, por rrënjët t’i ruajë ,

të mbjellë të renë në tokën e vjetër

dhe çdo të nesërme ta mësojë të guxojë.

Të dëgjojë fjalën para se të thuhet,

të lexojë një lot pa rënë në faqe,

të gjejë një shkëndijë nën hirin e frikës

dhe ta bëjë guximin të marrë flakë.

I kërkohet pranvera brenda një afati,

lulja të çelë kur urdhëron kalendari,

sikur zemrat të rrihnin me një orë

dhe çdo ëndërr të njihte të njëjtin behar.

Kur suksesi ngrihet mbi dritë,

lavdia ka gjithmonë shumë duar,

kur një hap ngec në gjysmë të rrugës,

faji di çuditërisht ku është i adresuar.

Sa e çuditshme kjo peshore e botës,

kurora bëhet e të gjithëve përnjëherë,

por guri që bie nga maja e pritjes

gjen një shpatull dhe rëndon vetëm atje.

Mësuesi e di se nuk çelin njësoj

as lulet, as ëndrrat, as stinët;

disa pranvera vonohen në udhë,

por qielli nuk ua mbyll dritën.

Ka fitore që kalojnë pa bujë,

pa medalje, pa emër, pa dritë,

një dorë që ngrihet pas një frike

mund të ketë fituar një natë të tërë.

Një "provoj" pas shumë "s’mundem",

një pyetje që çan një heshtje,

një fëmijë që beson te vetja

janë medalje që s’varen në gjoks.

Kam emrin mësues.

Dy fjalë të shkurtra, një peshë e gjatë,

që nis në klasë e s’ndalet te dera,

sepse fjala e mbjellë në një mëngjes

mund të bëhet udhë për një jetë të tërë.

Familja sjell dorën e parë,

shkolla i jep dritë dhe drejtim,

shoqëria pret njeriun e së nesërmes,

por askush s’e ndërton vetëm atë udhëtim.

Prandaj, para se të kërkohet fryti,

shihni rrënjën që ka mbajtur stuhi,

para se të pyesni pse s’erdhi lulja,

kujtoni sa dimra ka kaluar aty.

Mësuesi nuk kërkon mëshirë,

as lavdi që tretet në erë,

kërkon drejtësi për atë që ndërton

dhe besim për ta çuar më tej.

Sepse ai që u mëson fëmijëve

të ngrihen sa herë rrëzohen,

meriton edhe vetë një dorë

kur ditët mbi të rëndohen.

Kam emrin mësues.

Dhe pas këtij emri rreh një zemër

që lodhet, por nuk mungon në mëngjes,

e lë lodhjen pas pragut të derës

dhe hyn me dritën që u duhet fëmijëve.

Jo çdo përpjekje bëhet lajm,

jo çdo fitore kërkon duartrokitje,

disa fara punojnë nën dhe

derisa koha t’u japë dritë.

Kur fëmijët një ditë largohen,

përtej oborrit, përtej viteve,

mund të harrojnë faqet e librave,

por jo dorën që u hapi udhët.

Mund të harrojnë një datë a rregull,

një formulë, një faqe, një mësim,

por zëri që u tha "Ti mundesh"

mund t’u mbetet gjatë në kujtim.

Kur shtatori të kthehet sërish

dhe porta të hapet si dikur,

mësuesi do të hyjë në klasë

dhe e ardhmja do të ulet përballë tij.

Kam emrin mësues.

Nuk është kurorë mbi një emër,

as një titull që vishet në mëngjes,

është një dritë që duhet mbajtur ndezur

edhe kur askush nuk sheh kush e ndez.

Prandaj, para se të kërkoni më shumë,

jepini besim asaj dore që mbjell,

para se të pyesni vetëm për frytin,

shihni edhe tokën ku rrënja është thellë.

Sepse e ardhmja nuk vjen nesër,

ajo nis aty ku një fëmijë beson,

dhe në ditën e parë të shkollës

një mësues ia hap derën.

Kam emrin mësues.

© Portali Shkollor- Të gjitha të drejtat e rezervuara. Ndalohet kopjimi pa lejen tonë.