Alkida Mehmeti: Para notës, është fëmija - Kur suksesi i fëmijës bëhet ambicia e prindit
Para se të kërkojmë nota të larta, duhet të shohim fëmijën pas tyre. Ky shkrim ngre një pyetje të rëndësishme: po i mbështesim fëmijët të zbulojnë rrugën e tyre apo po u imponojmë ëndrrat tona? Suksesi nuk matet vetëm me një notë.
Në prag të fillimit të shkollës, ndoshta duhet të ndalemi pak dhe të pyesim veten: A po i ndihmojmë fëmijët të zbulojnë atë që janë të aftë të bëhen, apo po përpiqemi t’i bëjmë ata atë që ne kemi ëndërruar për ta?
Edhe pak ditë dhe shkollat do të hapin dyert. Bashkë me emocionin e fillimit të një viti të ri shkollor do të rikthehen edhe librat, detyrat, provimet, notat dhe pritshmëritë.
Prindërit duan më të mirën për fëmijët e tyre. Kjo është e natyrshme.
Por ndonjëherë, pa e kuptuar, dëshira për t’i parë fëmijët të suksesshëm shndërrohet në presion.
“Duhet të marrësh 10.”
“Duhet të jesh më i miri.”
“Duhet të studiosh këtë profesion.”
“Unë dua të të shoh mjek.”
“Jurist.”
“Financier.”
Dhe shumë më rrallë dëgjojmë:
“Çfarë të pëlqen ty?”
A është nota gjithmonë pasqyrë e aftësisë?
Një fëmijë që merr nota të larta duhet të vlerësohet për punën dhe përkushtimin e tij.
Por edhe një fëmijë që nuk është nxënës i shkëlqyer nuk duhet të ndihet sikur ka dështuar në jetë.
Sepse jo të gjithë fëmijët kanë të njëjtat aftësi.
Dikush shkëlqen në matematikë.
Dikush në gjuhë.
Dikush në art.
Dikush në teknologji.
Dikush ka duar të arta dhe talent për një zanat.
Dikush mund të bëhet një elektricist i shkëlqyer, saldator, mekanik, kuzhinier apo teknik.
Dhe pse jo?
Një profesion nuk e përcakton vlerën e njeriut. Puna e ndershme, profesionalizmi dhe përkushtimi po.
Shoqëria ka nevojë për mjekë, juristë dhe financierë, por ka po aq nevojë për elektricistë, saldatorë, hidraulikë, mekanikë, ndërtues, teknikë dhe profesionistë të zanateve të ndryshme.
Nuk mund të kemi një shoqëri ku të gjithë duan të jenë drejtues, por askush nuk dëshiron të bëjë punën që e mban atë shoqëri në këmbë.
Kur ëndrra është e prindit, jo e fëmijës
Një nga pyetjet më të vështira që duhet t’i bëjmë vetes si prindër është:
A po e dëgjojmë fëmijën apo po flasim përmes tij?
Ndoshta prindi ka pasur një ëndërr që nuk e realizoi.
Ndoshta dëshiron që fëmija të ketë një profesion që ai e konsideron prestigjioz.
Por fëmija nuk duhet të bëhet vazhdim i ëndrrave të papërmbushura të prindit.
Ai duhet të ketë mundësinë të zbulojë veten.
Të provojë.
Të gabojë.
Të ndryshojë mendim.
Të kuptojë se çfarë di të bëjë mirë dhe çfarë e bën të ndihet i dobishëm.
Prindi duhet të jetë udhërrëfyes, jo projektues i jetës së fëmijës.
Dhe pastaj vjen çështja e meritës
Ka edhe një problem tjetër për të cilin duhet të flasim hapur.
A po i mësojmë fëmijët se merita fitohet, apo se merita mund të kërkohet?
Një prind ka të drejtë të mbrojë fëmijën e tij, ta ndihmojë dhe ta mbështesë.
Por nota nuk duhet të ndryshojë sepse prindi kërkon që fëmija të marrë më shumë nga sa ka merituar.
Nëse fëmija ka marrë 10 sepse është përgatitur dhe e ka merituar, le ta gëzojë atë 10.
Nëse ka marrë 7, ndoshta duhet të kuptojmë pse është 7 dhe ta ndihmojmë të arrijë 8, 9 apo 10.
Por nëse i mësojmë se nota duhet të jetë gjithmonë ajo që dëshiron prindi, edhe kur nuk është rezultat i punës së tij, çfarë po i mësojmë për jetën?
Se suksesi fitohet me përpjekje apo se mund të kërkohet nga të tjerët?
Para se të kërkojmë rezultate, të pyesim për fëmijën
Ndoshta këtë vit shkollor duhet ta ndryshojmë pak mënyrën se si flasim me fëmijët.
Jo vetëm:
“Sa more?”
Por:
“Sa u përpoqe?”
“Çfarë mësove?”
“Çfarë të pëlqen?”
“Ku mendon se mund të përmirësohesh?”
“Çfarë do të bëhesh ti?”
Sepse qëllimi i arsimit nuk duhet të jetë vetëm të prodhojë nxënës me nota të larta.
Duhet të ndihmojë të formohen njerëz të aftë, të përgjegjshëm, të pavarur dhe të zotë në atë që zgjedhin të bëjnë.
Dhe ndoshta suksesi më i madh i një prindi nuk është të thotë:
“Fëmija im u bë ajo që doja unë.”
Por:
“Fëmija im u bë ai që zbuloi se mund të ishte.”
Një pyetje për diskutim
Prindër, mësues dhe nxënës: Ku duhet të vendoset kufiri mes mbështetjes së fëmijës dhe presionit mbi të?
A duhet të jetë nota gjithmonë synimi kryesor?
Dhe a duhet t’i lëmë fëmijët të zgjedhin rrugën e tyre, edhe kur ajo nuk përputhet me ëndrrën që kemi pasur për ta?
© Portali Shkollor- Të gjitha të drejtat e rezervuara. Ndalohet kopjimi pa lejen tonë.
Labirintet e adoleshencës/ Intervistë me Evans Drishtin për sfidat që prindërit dhe mësuesit nuk duhet të anashkalojnë
Prindër, ja se si të përdorni Platformën digjitale SMIP, për të parë notat e fëmijës tuaj, mungesat por dhe sjelljen në shkollë
Ja 3 mënyra si të motivoni mësuesit