Brunilda Kondakçiu: Sfidat e mia si nënë dhe mësuese e dy fëmijëve me aftësi ndryshe...

Nga Brunilda Kondakçiu

Të jesh nënë është një nga përgjegjësitë më të mëdha dhe më të bukura të jetës. Por të jesh nënë e dy fëmijëve me aftësi ndryshe do të thotë të përballesh çdo ditë me sfida që kërkojnë shumë më tepër durim, forcë, kohë dhe sakrificë.

Ka ditë të lodhshme, ditë kur duhet të jesh pranë fëmijëve, të kujdesesh për nevojat e tyre, për terapitë, shkollimin, mirëqenien dhe të ardhmen e tyre. Ka edhe momente kur, pavarësisht lodhjes, duhet të gjesh forcën për të buzëqeshur dhe për të vazhduar përpara.

Në të njëjtën kohë, unë jam mësuese. Profesioni im kërkon përkushtim, përgjegjësi dhe energji. Çdo ditë kam përpara meje nxënës që kanë nevojë për vëmendjen, përkushtimin dhe mbështetjen time. Për mua, të jesh mësuese nuk është thjesht një profesion, por një mision.

Shpesh këto dy role - nënë dhe mësuese - përballen me njëra-tjetrën. Ka momente kur nevojat e fëmijëve të mi kërkojnë praninë time, ndërsa detyrimet profesionale kërkojnë që unë të jem në shkollë dhe pranë nxënësve të mi. Të gjesh ekuilibrin mes familjes dhe profesionit nuk është gjithmonë e lehtë.

Jam mirënjohëse që institucioni ku punoj ka treguar mirëkuptim dhe njerëzillëk ndaj situatës time. Mbështetja e drejtuesve dhe kolegëve ka qenë dhe mbetet shumë e rëndësishme për mua. Një mjedis pune që të kupton në një situatë të tillë të jep forcë për të vazhduar dhe për të mos u ndier vetëm.

Por mendoj se prindërit e fëmijëve me aftësi ndryshe nuk duhet të mbështeten vetëm te mirëkuptimi personal i një institucioni. Mbështetja duhet të jetë një e drejtë e garantuar nga shteti.

Nevojiten lehtësi konkrete për prindërit që kanë përgjegjësi të veçanta familjare: fleksibilitet në orarin e punës kur është e nevojshme, mundësi për leje dhe mbështetje sociale, shërbime të aksesueshme për fëmijët dhe familjet, si dhe politika që e bëjnë të mundur që prindi të mos detyrohet të zgjedhë mes punës dhe fëmijës.

Sepse një nënë që kujdeset për një fëmijë me aftësi ndryshe nuk kërkon privilegje. Ajo kërkon mundësinë për të qenë një prind i pranishëm dhe njëkohësisht një profesioniste e denjë.

Kjo nuk është vetëm çështje personale. Është çështje e një shoqërie që pretendon të jetë gjithëpërfshirëse dhe e një shteti që duhet të kujdeset për qytetarët e tij.

Fëmijët me aftësi ndryshe kanë të drejtë për dashuri, arsim, shërbime, mundësi dhe një të ardhme dinjitoze. Prindërit e tyre kanë të drejtë të mos ndihen të vetëm në këtë rrugëtim.

Unë nuk kërkoj mëshirë. Nuk kërkoj favore. Kërkoj të drejta, mbështetje dhe politika të drejta për familjet që kanë nevoja të veçanta.

Dhe, mbi të gjitha, dua që fëmijët e mi të rriten në një shoqëri ku ndryshimi nuk shihet si pengesë, por si pjesë e bukurisë dhe diversitetit njerëzor.

Jam nënë. Jam mësuese. Jam një grua që çdo ditë përpiqet të bëjë më të mirën për familjen dhe profesionin e saj. Dhe edhe kur rruga është e vështirë, unë zgjedh të vazhdoj përpara.