opinion

Fatmir Vejsiu: Heshtja e mësuesit përballë padrejtësive në arsim

Fatmir Vejsiu trajton heshtjen e mësuesit përballë padrejtësive në arsim, mes frikës, presionit dhe përgjegjësisë morale. Ai thekson se ndryshimi vjen përmes guximit për të folur me profesionalizëm, solidaritetit mes kolegëve dhe mbështetjes së institucioneve e sindikatave për një arsim të drejtë për të tërë.

Arsimi është një nga shtyllat më të rëndësishme të shoqërisë. Cilësia e tij ndikon drejtpërdrejt në formimin intelektual, moral dhe qytetar të brezave të rinj. Në qendër të këtij procesi qëndron mësuesi, i cili jo vetëm transmeton dije, por edhe edukon me shembullin dhe qëndrimin e tij. 


Megjithatë, në shumë raste sistemi arsimor përballet me parregullsi, padrejtësi dhe probleme të ndryshme organizative. 


Përballë këtyre situatave lind një pyetje e vështirë: 


ÇFARË NDODH KUR MËSUESI HESHT?


HESHTJA e mësuesit nuk duhet gjykuar menjëherë në mënyrë të thjeshtë. Shpesh ajo lidhet me frikën. Një mësues mund të ketë frikë nga humbja e vendit të punës, nga presioni administrativ, nga izolimi profesional apo nga konfliktet me drejtuesit. 


Në institucione ku mungon dialogu dhe mbështetja, shumë njerëz zgjedhin të heshtin për të mbrojtur veten dhe familjen e tyre. Në këtë kuptim, heshtja është edhe pasojë e një klime pasigurie dhe mosbesimi.


Megjithatë, profesioni i mësuesit ka një përgjegjësi të veçantë morale. Mësuesi nuk është vetëm punonjës i një institucioni; ai është formues i ndërgjegjes së brezit të ri. Kur padrejtësitë dëmtojnë nxënësit, ulin cilësinë e mësimit ose cenojnë dinjitetin njerëzor, heshtja e vazhdueshme mund të kthehet në tolerim pasiv të problemit. 


NJË SHOQËRI NUK MUND TË PËRMIRËSOHET NËSE NJERËZIT QË E NJOHIN PROBLEMIN NGA AFËR NUK GUXOJNË TË FLASIN PËR TË.


Kjo nuk do të thotë se reagimi duhet të jetë gjithmonë konfliktual apo i ashpër, përkundrazi, reagimi profesional kërkon maturi, argumente dhe përgjegjësi. 

Një mësues mund të kontribuojë:

-  duke dokumentuar problemet, 

- duke diskutuar me kolegët, 

- duke propozuar zgjidhje, 

- duke përdorur rrugë institucionale për të ngritur shqetësimet e tij. 


KRITIKA KA MË SHUMË VLERË KUR SHOQËROHET ME DËSHIRËN PËR PËRMIRËSIM.


Për të kapërcyer frikën, nevojitet edhe mbështetje nga sistemi. 

- Drejtuesit e shkollave duhet të krijojnë kulturë dialogu dhe respekti, ku mendimi profesional të mos shihet si kërcënim. 


- solidariteti mes kolegëve është shumë i rëndësishëm. Një mësues i vetëm mund të ndihet i pambrojtur, ndërsa një grup profesionistësh që mbështesin njëri-tjetrin kanë më shumë forcë për të kërkuar standarde më të drejta.


Shumë mësues heshtin përballë padrejtësive sepse ndihen të pambrojtur ose të vetëm. Kur ekziston një SINDIKATË aktive dhe e besueshme, mësuesi fiton më shumë siguri për të ngritur shqetësime profesionale pa frikën e ndëshkimit apo izolimit. 


SOLIDARITETI KOLEKTIV ËSHTË SHUMË MË I FORTË SE REAGIMI INDIVIDUAL.


Shoqëria gjithashtu ka përgjegjësinë e saj. Kur arsimi trajtohet me indiferencë, edhe problemet e tij thellohen. Respekti për figurën e mësuesit dhe dëgjimi i shqetësimeve reale të tij janë të domosdoshme për të ndërtuar një sistem arsimor më të shëndetshëm.


Heshtja e mësuesit përballë padrejtësive mund të kuptohet njerëzisht, por nuk duhet të bëhet normale. Arsimi përmirësohet vetëm kur ekziston guximi për të thënë të vërtetën me përgjegjësi, profesionalizëm dhe dinjitet. 


Një mësues që flet me ndërgjegje për problemet e arsimit nuk mbron vetëm veten, por mbi të gjitha mbron nxënësin dhe të ardhmen e shoqërisë.




© Portali Shkollor- Të gjitha të drejtat e rezervuara. Ndalohet kopjimi pa lejen tonë. 

102 Lexime
2 orë më parë