POEZI

“Besën Fishtës ja dhamë sot” – vargje nga Drita Topjana

Drita Topjana: Kur lexova Lahutën e Malsisë, më lindi dëshira të shkruaj disa vargje. Meqenëse Gjergj Fishtës po i kushtohet shumë vëmendje dhe po kërkohet që ditëlindja e tij të bëhet festë kombëtare, sjell këto vargje në gegnishte.

Foto Ilustruese, At Gjergj Fishta 

Besën Fishtës ja dhamë sot



Atje ku malet gërvishtin qiellin,

edhe retë kapin diellin,

me Orë e Zana kur kuvendonte,

at Gjergj Fishta po mendonte.

Për trimat një Lahutë po nisë,

me shkrim du me ja lanë rinisë,

“kush mohon vend e vatanë,

vetë Perëndia ka me ju namë”.



Kur kish nis Zana me fsha,

i tha Fishta, mos moj Zanë!

Mos rri t`u namë e t`u vajtu,

t`u vajtu e t`u mallku,

se ne vetë jemi t`u rrënu.

Se ne Orën e kemi lanë vetë, 

na ka lanë ora e nafaka,

qysh se në sy kemi praska,

s`kemi ma as llamba të gjata.

Qysh se lamë vendin ku kemi le,

qysh se i huaji ban pleqëri për ne,

kur s`kemi njerëz as me na qa,

jo ma me nis e me na nda.



Nanat e Jetës këshillë na kanë lanë,

namë me gojë, kurrë mos me zanë,

në mëngjes nëse ti nam,

deri në darkë nji dam vedit ja ban.

Është ma keq kur nuk e di,

se nama të kthehet ty në shtëpi,

prandaj flisni me ëmbëlsi

dhe mendoni veç për mirësi.  



Çou moj Zanë e dil në atë kodër,

shihe mirë këtë panoramë,

kërko krahë me fluturu,

gëzo me lulet si janë t`u lulzu. 

Hidhi sytë përmbi luginë,

shih pa shih si është zbukuru,

kujtoj motrat me radhë,

thirre njëherë Zanën e Vogël, 

thuj ça tha, tash a t`u t`dalë. 

Disa jush qëndrojnë këtu,

shkelin helm e mbledhin mjaltë,

besën Zotit ja kanë dhanë,

me mirësi kemi me ia dalë. 



U nis Zana në Zepë me pa,

te Guri Nus pa të bukurën Orë,

sa shumë dritë ishte t`u ba,

si dielli vetë t`u ndriçu,

gjithandej duke rrezatu.

Ora Zanës i lëshoj nji za,

nise Zanë ti fluturimin,

thuj Munellës shumë me u gëzu, 

te Gurra Fishta asht` ul t`u pushu.



Morën vallen Shtojzovallet,

dritë e bardhë po na vjen,

diell i ri e qielli i kaltër, 

ngriti Mirdita flamurin mbi re,

u ngjall Fishta, jeton ndër ne.

Lulëzuan sytha e livadhe,

nisi Fani me hedh valle,

kthej Munella Bukurinë,

Maja e Zepës pasurinë,

Guri Nus ruan madhështinë.



Mirdita nguli prapë rrënjë,

i forcoi më shumë themelet, 

e drejtoi dhe një kollonë,

na shtoi edhe një dritare.

Kthej Homerin në vendlindje,

ditë feste për shqiptarinë,

hapi Fani faqe të re.



Në shkollë të kishin mohu,

nëpër libra s`të kishim lexu,

veç një vjershë t`u ju kujtu,

për shqiponjën t`u recitu.

Sa larg mësuesja kishte shiku,

e sa mirë e kishte këshillu,

ngrije kokën lart i tha,

njërën dorë në zemër ke me vu, 

tjetrën nga shkëmbi ke me drejtu,

te Guri i Nuses sytë ke me i lëshu.



Se për shkëmb ishte vjersha vetë,

për shqiponjën që gëzon me retë,

për shqiptarin me sy të mprehtë,

në gjithë botën përparon,

kurrë vendlindjen s`e harron.

Rrëza e shkëmbit fresk dimër verë,

t`i merr sytë bora në pranverë,

rritet shkëmbi thikë përpjetë, 

heras ngrihet shkallë-shkallë,

alpinistat po bëjnë prova,

me parashutë po i bëjnë ballë.

Seç më fsheh ti një sekret,

kur lind dielli në mëngjes,

rrezja e parë të përshëndet,

dhe në mbrëmje kur merr,

rrezja e fundit te ti jet.



Tani mirë e kemi kuptu, 

pse vendi ynë është mrekulli 

pse këto male janë pasuri.  

Qysh në at` kohë deshe me na m`su,

pse Shqipërinë s`duhet me harru,

sa më shumë duhet me u shkollu,

që me drejtësi me arsyetu.

Kur zbrazëtirën e kthen në bukuri, 

asaj i thotë njeriu zotësi,

i pasuri është më i varfër se i varfëri,

pa shkollë nuk vjen as pasuria,

shpirtin më shumë ta këputka padituria.



Ke lind dielli u ul prapë Ora,

t`u kundru bukuritë, 

rreth e rreth rrethu me male

si kurorë duken ato maja,

lidh për dore male kodra.

Folën për Fishtën trojet amnore,

me u betu sipas besës kanunore,

nuk ja vlen çfarë keni ba,

se pak lisa do t`jesin në kambë,

besa në Zot lidhet me momentin,

kthesa atë çast e në vazhdim,

prandaj të nisim një jetë të re,

me Zotin besën ta lidhim ne.

Për çfarëdo që të kesh me u betu,

mbi Kuran dhe Bibël dorën ke me vu.

Namë me gojë ma s`keni me zanë,

ma me pare s`keni me u tundu,

besë e fis mirë keni me i mbajtë, 

vendlindjen s`keni me harru.

Besën në Zot mirë duhet me e rujtë,

ndashim fëmijët në krahë me i pasë, 

të mendojmë për Besë e për Atdhe,

të mos e ndezim më zjarrin mbi re.



Kur dëgjoi fjalë motmoti, 

seç i shndriti Orës syri,

i tha Zanës me u gëzu, 

ma me lot ti mos qaj, 

as me za ma ti mos fshaj.

Me mirësi vjen drejtësia,

me harmoni vjen dhe mirësia,

mirësia është motra e parë,

e të tjerat vijnë në radhë.

Bekimi është besimi dhe lutja,

vendit t`i kthehet emri,

njerëzve t`u kthehet fama,

shnosh t`ju kthehen vëllezër e motra,

të ju mbushet plot votra,

u gëzofshi me nipa e mbesa.



Orë të bukur ka Shqipëria,

ja ka fal vetë Perëndia,

dhe një fëmijë me dit me u lut,

dëshirën ka me ja plotësu.

Ego të madhe ka njerëzimi,

për një tekë thonë plas një luftë,

por më i madh është besimi,

forcat e Zotit me heshtjen lut.

Sa e lumtur është Shqipëria,

për të mendon vetë Perëndia,

me lutjen zgjuar i rri Homeria. 



Kur Lahutën përfundova,

sa shumë! - o atë nga ti mësova,

s`ke lanë gja pa përmend,

për të bukurin Atdheun tënd,

në zemrat tona kanë zanë vend. 

Arë e kodër, fushë e mal,

të madh e të vogël, turk e t`kshtenë,

krah për krah kishë e xhami,

për bukuri rrinë në Shqipëri,

mysliman e të krishterë,

se një Zot kemi të tërë.



Lahuta jote dhe sot thërret,

për Shqipërinë po na bërtet,

ju o lisa në kambë me u çu,

shpejt e mirë me u drejtu,

për vendlindjen me mendu,

çfarë ka ndodh me e kalu,

amaneti i të parëve në vend me shku,

dhe shpirtrat në paqe me ju pushu.



Kur Lahutën prapë shfletoj,

mes rreshtash filloj të lexoj,

në çdo faqe mirë e kuptoj,

se besa në Zot Shqipërinë e shpëton.

Sa mirë! - o atë, e ke theksu,

“Se pa Zot ne kem’ kenë lshue”.

Si melodi na vijnë ato vargje, 

me besën në Zot kemi me ia dalë.

Vorrin s`ishte me ta çu ndër mend,

se në Parajsë ti ke pas zanë vend,

shtatoret bukur do t`i lulëzojmë,

se ti je ba Ora e Atdheut tonë.

Orët dhe Zanat duan mirësi,

që t`i këndojnë të bukurës Shqipëri.

Me Fishtën besën ta lidhim sot,

te Zoti ndërmjetës për jetë e mot.



                                                                                  Drita (Gjaci) Topjana, Tiranë, 2019



(Portali Shkollor) 

163 Lexime
1 javë më parë