Fëmijët nuk kanë nevojë për prindër perfektë, por për prindër të pranishëm

Përmes një reflektimi të ndjerë mbi prindërimin, mësuesja Artemisa Çera thekson se fëmijët nuk kanë nevojë për prindër perfektë, por për dashuri, praninë dhe përkushtimin e tyre. Një mesazh i ngrohtë që kujton se kujtimet më të bukura lindin nga momentet e thjeshta të afërsisë dhe mirëkuptimit.

Nga Artemisa Çera, mesuese, shkolla Kongresi Manastirit

Ka një të vërtetë të thjeshtë që shpesh harrohet në përditshmërinë e lodhshme të jetës: fëmijët nuk kanë nevojë për prindër perfektë. Ata nuk kanë nevojë për prindër që nuk gabojnë kurrë, që dinë gjithmonë çfarë të thonë apo që i bëjnë të gjitha në mënyrën më të saktë. Ajo që ata kanë më shumë nevojë është shumë më e thjeshtë dhe shumë më e thellë: prania e prindit, dashuria e tij dhe ndjenja e sigurisë që ai i jep.

Një fëmijë nuk e mat dashurinë me fjalë të mëdha, por me gjërat e vogla që ndodhin çdo ditë. Me një dorë që e mban fort kur ka frikë. Me një zë të butë që i thotë “jam këtu”. Me një përqafim që e qetëson pas një dite të vështirë. Me një sy që e sheh me vëmendje, jo me nxitim. Pikërisht këto momente të thjeshta ndërtojnë botën e tij të brendshme.

Prindërimi nuk është një garë për përsosmëri. Është një udhëtim i gjatë dashurie, ku ka lodhje, gabime, mësime dhe shumë zemër. Dhe është krejt normale të mos jesh gjithmonë në formën më të mirë. Fëmijët nuk kanë nevojë për një prind që nuk lodhet kurrë, por për një prind që, edhe kur është i lodhur, gjen forcë për një përqafim, për një fjalë të mirë, për një moment afërsie.

Sepse për një fëmijë, prania vlen më shumë se çdo gjë tjetër. Të jesh i pranishëm do të thotë të jesh aty jo vetëm me trup, por me zemër. Të dëgjosh me durim historitë e vogla që për të janë të mëdha. Të shikosh botën përmes syve të tij, edhe për disa minuta. Të ndalosh kohën për një çast dhe t’i thuash: “Ti je i rëndësishëm për mua.”

Fëmijët nuk kanë nevojë për prindër që nuk gabojnë kurrë. Ata kanë nevojë të shohin prindër që gabojnë, por kërkojnë falje. Prindër që nuk dorëzohen, por mësojnë. Prindër që nuk fshihen pas perfeksionit, por tregojnë dashuri të vërtetë dhe njerëzore. Kjo i mëson ata se edhe ata vetë janë të mjaftueshëm ashtu siç janë.

Në zemrën e një fëmije nuk mbetet perfeksioni, por ndjenja e ngrohtësisë. Nuk mbeten rregullat e përsosura, por kujtimet e vogla të dashurisë: një darkë e thjeshtë së bashku, një histori para gjumit, një buzëqeshje në mëngjes, një “të dua” e thënë pa arsye.

Prandaj, mos u mundo të jesh prind i përsosur. Mjafton të jesh prind i vërtetë. Të jesh aty. Të duash pa kushte. Të dëgjosh më shumë se sa të flasësh. Të përqafosh më shumë se sa të gjykosh. Sepse pikërisht aty lind siguria më e madhe që mund t’i japësh një fëmije.

Dhe një ditë, kur fëmija të rritet, ai nuk do të kujtojë përsosmërinë. Do të kujtojë ndjesinë e të qenit i dashur. Do të kujtojë se gjithmonë kishte dikë pranë që e donte, jo sepse ishte perfekt, por sepse ishte i pranishëm.

Fëmijët nuk kanë nevojë për prindër perfektë… ata kanë nevojë për prindër që i duan me zemër dhe janë aty, gjithmonë.