Manushaqe Hoxha Laçi: Mësuesi, prindi i dytë që ndez dritën e jetës

Nga Manushaqe Hoxha Laçi

Mësuese kimie në gjimnazin “Skënderbeu” Krumë, Has

Arsimi nuk fillon në bankat e shkollës. Ai lind në shtëpi, në përqafimin e parë, në fjalën e parë të butë e të ngrohtë, në sigurinë që një fëmijë ndjen kur e di se është i dashur.

Nxënësi nuk është thjesht një emër në regjistër. Ai është fëmija i dikujt, një botë e vogël që rritet mes duarve të prindërve të vet. Dhe këto duar duhet të jenë të dyja të pranishme, të kujdesshme, të mbushura me dashuri dhe përgjegjësi. Sepse një fëmijë nuk rritet vetëm me bukë e veshje, por me vëmendje, me fjalë të mira, me kohë të dhuruar me zemër. Prindërit janë themeli i parë i edukimit dhe, kur ky themel është i fortë, fëmija rritet i sigurt drejt jetës.

Por jo gjithmonë shtëpia është strehë paqeje. Kur brenda saj ka mosmarrëveshje, zëra të ngritur apo heshtje të ftohta, fëmija i përjeton të gjitha. Ai nuk i kupton gjithmonë arsyet, por ndjen peshën. Një prindërim i njëanshëm, edhe kur të dy prindërit janë gjallë, lë boshllëqe që nuk mbushen lehtë. Dhe këto boshllëqe shfaqen në heshtje, në sjellje, në sy që kërkojnë diçka që mungon.

Edhe ambienti shoqëror ka zërin e vet të fortë në formimin e një fëmije. Ka nxënës që vijnë në shkollë me çanta të mbushura jo vetëm me libra, por edhe me brenga. Probleme ekonomike, mungesë stabiliteti, plagë të padukshme që i mbartin në shpirt. Dhe shpesh, pikërisht aty ku duhet të gjenin qetësi, në familje, ata kanë gjetur trazira. Këta fëmijë nuk kërkojnë më shumë se të tjerët: thjesht kanë nevojë për më shumë mirëkuptim.

Në këtë udhë të vështirë të rritjes, mësuesi nuk është më vetëm një përcjellës njohurish. Ai bëhet urë midis mungesës dhe shpresës, zë që dëgjon atë që nuk thuhet dhe dorë që mban atë që po rrëzohet. Shpesh ai bëhet prindi i dytë i fëmijës, që nuk e ka lindur, por e rrit me durim, që nuk e ka të tijin, por e ndjen si të vetin. Në këtë përkushtim të heshtur, ai ndez një dritë në shpirtin e fëmijës, një dritë që e shoqëron gjatë gjithë jetës.

Ky rol është i heshtur dhe i shenjtë njëkohësisht. Mësuesi e njeh fëmijën jo vetëm nga përgjigjet në tabelë, por nga dridhja e zërit, nga shikimi i humbur, nga buzëqeshja që vjen me vështirësi. Ai e kupton kur një shpirt ka nevojë për më shumë se mësim: ka nevojë për mirësi njerëzore. Dhe në ato çaste, ai jep pa llogari: durim, qetësi, përkrahje shpirtërore dhe besim.

Por edhe mësuesi është njeri. Ai mbart hallet e veta, lodhjen e përditshme, sfidat e jetës. E megjithatë, kur hyn në klasë, ai i lë të gjitha jashtë pragut. Sepse brenda atyre mureve e presin fëmijë që kanë nevojë për të, jo vetëm për dijen e tij, por për durimin, për qetësinë dhe për zemrën e tij. Nuk është e lehtë të zëvendësosh mungesën e dashurisë, por është e mundur të japësh një copëz drite që ndriçon rrugën e një fëmije.

Dhimbja më e madhe e një mësuesi është kur sheh në sytë e nxënësit një trishtim që nuk i përket moshës së tij. Kur një buzëqeshje mungon, kur një sjellje flet më shumë se fjalët, kur një fëmijë kërkon pa e thënë. Këto janë plagë që nuk shërohen me nota, por me kujdes, me durim dhe me dashuri njerëzore.

Ndaj, mesazhi është i qartë dhe i thjeshtë: prindër, jini pranë fëmijëve tuaj. Mos ua lini bosh hapësirën që duhet të mbushet me dashurinë tuaj. Bashkëpunoni me ta, dëgjojini, kuptojini. Dhe mbi të gjitha, bashkëpunoni me mësuesit, sepse ata nuk janë kundër jush, por në të njëjtën anë, për të njëjtin qëllim.

Sepse kur prindi, mësuesi dhe nxënësi ecin së bashku, rruga bëhet më e lehtë, më e ndritshme dhe më e sigurt.

Arsimi nuk është vetëm dije. Është bashkëpunim. Është përgjegjësi. Është dashuri e ndarë mes atyre që rrisin dhe atyre që udhëheqin. Dhe mbi të gjitha, është drita që ndizet nga ata që japin nga vetja, si një mësues, që bëhet prindi i dytë në jetën e çdo fëmije.